|
Vreeswijk 6 - Domstad 7 0 -
6
Herenlaag verpulvert
tegenstander
De 1e
speeldag hebben we doorgebracht
bij het VCL-vriendelijke
Vreeswijk. Nog voor de eerste
mixteams arriveerden speelden
wij de zevende pot, beter bekend
als “De Derde Helft”.
De
voorbereiding was als vanouds.
Op vrijdagavond dronk ik een
biertje in Utrecht. De laatste
bus naar Montfoort vertrekt
schappelijk om 12.55 uur. Niet
te vroeg en niet te laat. Dit is
een veiligheidje dat ik heb
ingebouwd. Een taxi kost het
niet aantrekkelijke bedrag van
35 Euro. Onverbiddelijk rukte ik
me los van de twee erg leuke
dames die op dat moment om mij
heen aan het dansen waren. Graag
had ik geschreven dat wij
gedrieën dansten maar het
houterige bewegen dat ik er
tegenover stelde mocht er niet
voor doorgaan.
Je bent met die laatste bus op
tijd thuis en begint dus fit aan
de competitie. Dat is heel wat
waard. Maar eenmaal in de bus
begon ik te twijfelen, en niet
alleen vanwege die moppies.
Stel; je begint fit aan je
wedstrijd en verliest zonder
excuus… Ik kreeg het nog warmer
dan al het geval was. De mijl
naar het station had ik namelijk
sprintend, op het
schema van de Olympische limiet
afgelegd. Ik ben zelfs geflitst.
Hoofddeppend met mijn zakdoek
besefte ik nu dat naar huis gaan
geen optie was.
Dus stapte ik uit bij
Montfoort-Centrum waar nog meer
verkeerde vrienden mij in de
kroeg hartelijk ontvingen (nadat
ik bier voor ze besteld had).
Beetje biljarten en enig
aanvullend bier waarna ik alsnog
gerustgesteld om 03.30 uur naar
huis ging.
---
Het
ding met vertrekken op het
moment dat je ergens moet zijn,
is dat je te laat komt. Kwam nog
bij dat mijn blinde vertrouwen
qua richtingsgevoel misplaatst
bleek. Toen ik 10.45 uur de
Vreeswijkkantine binnen stapte, duwde Vreeswijker Jan mij er gelijk
weer uit.
“We gaan de baan op.”
“ok.”
Bij Vreeswijk hebben ze Mateco
als ondergrond. Wat mij betreft
troep die je nog niet bij
Centreparcs wilt aantreffen.
Bovendien: regen, vies weer.
Wordt die zooi nog glad van ook.
Mijn smetteloze nieuwe witte
broek bleef onder m'n
trainingsbroek en mijn even zo
nieuwe mouwloze shirt. Deze heb
ik pas achteraf in de kantine
wereldkundig kunnen maken. Ik
geloof dat ze hem allemaal erg
mooi vonden. Pffff.
We speelden uit, en het was niet
onze ondergrond maar toch waren
de Vreeswijkers geen partij. In
de vier singles heeft alleen
Bart twee games afgestaan. Hun
aanvoerder heeft bij het
invullen van het
wedstrijdformulier goed kunnen
oefenen op zijn rondjes. Met de
twee dubbels kwamen er nog wat
nullen bij.
In de
kantine arriveerden de vandaag
niet spelende Cees en
teamsecretaresse Judith. Ze
hadden graag nog wat tennis
gezien maar daarvoor was het dus
te laat. Met Lotte van Wim erbij
was het een gezellige bedoening.
Het enige dat nog beslist moest
worden, was het onderwerp van
gesprek. Uit respect voor de
tegenstander waren de gespeelde
wedstrijden daarvoor geen goed
idee. Om over een kampioenschap
te zwetsen was het nog veel te
vroeg. Privé-zaken dus.
Waar Dennis en Wim al langer en
graag over hun dochter en
dochters praten, is nu ook Bart
overstag. Het verdachte pakketje
dat de ooievaar bracht bleek een
gillende keukenFloortje te
bevatten. Eelko en ik mogen het
gesprek graag op naakte vrouwen
brengen. E.e.a. moest wel snel
beslist worden want het
compromis: dat we over hun
naakte dochters zouden praten,
bleek vooralsnog onbespreekbaar…
Hein
de Kamper
|
