|
Domstad 6 - Heksenmeppers 5 (De
kleuterschool)
Ik moest 's ochtends wat improviseren
waardoor ik als laatste de kantine kwam binnenlopen. Dat
improviseren komt namelijk zo; binnen afzienbare tijd moet ik vader
worden, dus ben ik nu alvast begonnen met improviseren. Dat doe je
altijd als je kinderen hebt, heb ik me laten vertellen. Mij pakken
ze straks niet meer. Ik zit al in het ritme. Waaruit dat
improviseren nou precies bestaat is mij nog niet geheel duidelijk.
Ik heb daarom een lijst samengesteld met wat onduidelijke klussen
die ik, zoals vanochtend, improvisatiegewijs uit kan voeren:
-
Mijn sokkenlade volledig controleren op
exemplaren met gaten en risicogevallen scheiden van de rest.
-
De cd-collectie op volgorde van huidige stemming sorteren
-
Privacygevoelige informatie van het oud papier knippen
-
Afdekplaten van gelijkwaardige stopcontacten uitwisselen etc.
Eenmaal op het balkon constateerde ik
tevreden dat Eelko nog steeds vorderingen maakt. Hij heeft nu zijn
officiële tenniskleding compleet. Zijn tas is overigens nog
altijd niet boven water.
Patrick opende meer dan het benodigde
aantal blikken ballen; zes in plaats van vier. Het is toch geen
kleuterschool, denk ik dan. We konden aan de slag. Dat
ging volgens planning totdat ons' Bart begon te haperen. Het feit dat
mensen hem daarop wezen, maakte het er niet beter op. Zijn
tegenstander hinkte, stond voortdurend te rekken en strekken, en
wekte daarmee de indruk dat hij op kraken stond. Er zeiden
uiteindelijk maar twee dingen knak. Eén: het zelfvertrouwen van
Bart en ten tweede zijn racket. Een punt voor het einde was hij
zichzelf dusdanig zat, dat hij in één vloeiende beweging zijn
slaghout kapot gooide, doorliep naar zijn tas, zijn tweede racket
tevoorschijn haalde, terug liep naar zijn plaats, onderwijl zijn defecte
racket richting hek schoppend, en zonder een nog een woord te zeggen in
stijl het laatste punt verloor.
'Laat Bart maar even jongens.'
Tjesses. Het lijkt de kleuterschool wel...
Bram en Floortje hebben deze week nieuw speelgoed. Ze krijgen het
racket van Bart ter beschikking zodat hij daarna tegen moeders kan
zeggen dat zij deze gesloopt hebben. Dat is vooralsnog het plan.
Hoe erg het geestelijk met hem gesteld was, bleek bij de indeling
van de dubbels. Hij gaf vrijwillig zijn plaats op ten faveure van Patrick. Hij zat
daarmee op het niveau van bobber Edwin van Calkeren in Vancouver.
Ai!
Na de singles was er groot beraad geweest over de
dubbels. Op Eelko's vraag: 'Hein, heb je er zin in?', antwoordde ik
met ja, en na 6-2 en 6-1 werden daar verder geen vragen meer over
gesteld. Nu was het de vraag of Cees en Patrick het laatst
beschikbare punt tegen Krakende René en flut Corné konden
binnenhalen.
Voor aanvang was Patrick zijn ballen kwijt... ...kleuterschool wel!
-
Kijk, daar kwam die vaag bekende mevrouw
aan. Waar kende ik haar ook al weer van? O, ja! Met haar was ik
afgelopen donderdag in de kantine nog in aanvaring gekomen. Robin maakte een van
zijn befaamde praatjes met haar, waardoor ook ik de kans kreeg
mijzelf nog even te verklaren. Ik had een letterlijke botsing met
haar gehad toen ze beppend met twee vriendinnen de toegang tot de
trap volledig blokkeerde. Ze waren zo aan het tuut-tuut-tuten dat ze
zich totaal niet meer bewust waren van hun omgeving. En toen ben ik
er,
na een duwtje tegen haar tas, dwars doorheen gelopen. Vond ik
humor, vond zij niet. Nog steeds kon ze er niet over uit hoe iemand
zo onbeholpen de situatie kon benaderen. Ik had toch ook
even kunnen vragen of ik er langs mocht?
A ha!
Ze bleek de zaterdagmiddag VCL. Nogmaals A ha! Ik moet het geroken
hebben, besef ik nu want VCL'ers moet ik namelijk altijd en feilloos
hebben. Leon en ik gaan overigens weer als oude vrienden met elkaar
om hoor.
Met de vrouwtjes ben ik haast net zo
subtiel als Diémo van Cees en Juudth die zijn moeder deze middag een tand door
de lip sloeg. Voordeel voor hem: als je vier bent kun je nog veel
dingen (af)leren.
Er meldde zich een fotografe bij de baan. Ze had een
toestel met zo'n indrukwekkende maar tamelijk onhandige ver-hoektelelens waardoor we bij het kanaal moesten gaan staan om allemaal in
het beeld te passen.
Na mijn openlijke ontboezeming aangaande
mijn gevoelens voor 'mijn' jongens in het stuk
warmte en liefde blijkt er ook na een
tussenjaar weinig veranderd. Ik houd van die gasten.
De tweede dubbel duurde ondertussen maar
en duurde ondertussen maar. Had ik al gezegd dat het maar duurde en
duurde? Robin, die er nog fiducie in had, voorzag de mannen van de
ene na de andere bruikbare tip maar het was niet aan ze
besteed.
In de tiebreak van de derde set lieten
Cees en Patrick zich dusdanig overbluffen dat ze op links begonnen
met serveren. Ideetje van Heksenmepper René. Niemand heeft het
verder doorgehad, terwijl het toch heel vreemd moet hebben gevoeld
om op 3-3 te wisselen en nogmaals op links weer verder te serveren.
Het is verd... toch geen kleuterschool!, denk je dan. Twee
matchpoints werden op kleuterlijk eenvoudige wijze verspeeld; 6-8
uiteindelijk. Steek je handje maar op en zeg maar dag kampioenschap.
Zeg maar dan. Zeg maar.
-
Kraken
René en ik deden achteraf een wedstrijd kraken.
Kijken wiens gewrichten het meest verrot zijn. Ik was aangetreden met twee
enkelbanden en twee kniebanden, overigens keurig verborgen onder mijn
trainingsbroek. Hij had zo’n aanstellerig Nadal bandje onder zijn
knie. Hij liep als een kreupele. Hij bleek ook nog eens zijn hakje vergeten voor
zijn schoenen, nodig omdat na negen knieoperaties zijn ene been korter was
geworden, waardoor nu zijn liezen en heupen hem opbraken. Binnenkort
moest ook nog een gebroken teen opnieuw gezet worden. Ok, ok, ok! jij wint.
De rekening na de pils werd geklokt op 168 Euro! Zo
hé! Kwam misschien ook door die driedubbele teamschotel ad € 37,50
Dat was ook wat overdreven.
* Ja Robin, goeie kop! |
