Oude bekenden, nieuwe
tranen.
Toen de rook was
opgetrokken, zaten er vier
man treurend aan de bar. Ze
waren niet in staat tot een
samenzijn. Met tuiten, zo
erg. In de laatste dubbels
van het seizoen gaf
herenlaag eindelijk echt
gas. De Zuilenaren werden
teruggewezen. Dat deed dus
zo'n pijn dat ze even een
half uurtje voor zichzelf
nodig hadden. Rob had zelfs
langer nodig maar dat
gebeurde wel in gezelschap
van de rest en in het
bijzijn van zijn vriendin.
De fanatiekeling had zijn
maat de hele partij de
letterlijk de tering
gescholden. Dat deze het
pikte was een prestatie op
zich. Ik geloof dat Rob ook
wat moeite met mij had. Toen
ik een bal aan zijn kant van
het net pakte waar hij juist
op afgelopen was, vroeg hij
wanhopig: "Wat ben je nou
aan het doen Hein?"
"Ik ben jou een beetje aan
het pesten Rob".
Tevergeefs zocht hij steun
bij zijn maat over zoveel
onrecht. Die dacht ook;
verrot jij even, jij doet
het zelfs bij je eigenste
teamgenoot. En zo kon het
gebeuren dat Robin en ik
twee achtereenvolgende
tiebreaks wonnen. Zuur voor
die mannen en hier is dus
mijn eeuwige liefde voor
Robin ontstaan. Er volgden
nog dagen van sms-verkeer.
Het was wederzijds...
Waar u in de uitslagen Eelko
ziet staan, moet u Migchiel
lezen. Even een beetje
rommelen met wat
spelerskaartjes. Moet
kunnen. Dat hebben ze niet
doorgehad ondanks het feit
dat zowel dhr. Tijmstra als
Scheidt Eelko vorig jaar
gezien hebben. Scheidt
verloor zelfs van hem in de
single. Rob had, indien hij
er lucht van had gekregen,
dit feit op zeker
aangegrepen om een extra
punt uit de ontmoeting te
trekken. Dat had ie
overigens kunnen vergeten.
Ik had hem dusdanig
uitgelachen dat hij wederom
huilend het park af was
gegaan ondersteund door zijn
moppie.
Robin had een geweldige
prestatie neergezet door
Tijmstra finaal aan de kant
te zetten. Vorig jaar
verloor ik van deze speler.
Ik had het niet door toen ik
de uitslag hoorde. Ik had al
"tja", gezegd en mijn
schouders opgehaald toen ik
erachter kwam dat Robin aan
de goede kant van de score
stond.
Cees en Migchiel lieten zich
bijna nog verrassen door
Michel Scheidt. In de dubbel
speelt hij twee keer zo goed
als in een single. Opperste
concentratie vergde het om
ze over de knie te
leggen.
3-3 en afsluiten met een
gelijkspel tegen de nummer
2! van de poule is toch een
hart onder de riem. Mochten
we volgend jaar nog een
derde klasse kans krijgen
dan weten we dat er altijd
mogelijkheden zijn als je
geen blessures hebt en de
keiharde wil hebt om te
winnen.
Over blessures nog even het
volgende: Deze wedstrijd had
drie weken eerder gespeeld
dienen te worden. Echter het
regende. We hadden niet
voldoende mensen en daarbij
had ik de donderdag ervoor
een acute ontsteking in mijn
elleboog opgelopen. Ruim
twee uur getennist maar ik
had het niet zien aankomen.
Pas in de kantine toen ik
een biertje naar mijn
mond bracht, bemerkte ik dat
het aardig aan het kloppen
was. Vrijdag zat ik aan de
pillen.
Die zaterdag ben ik wel in
tennisoutfit naar de kantine
gegaan. Ik kwam slechts om
zo snel mogelijk een nieuwe
speeldatum te krijgen, wat
mij betreft enkele weken
later.
Maar de Zuilenaren hadden
het prima naar hun zin in de
kantine. Ze waren aan het
darten. Dat was prima zolang
de regen aanhield. Ze boden
mij een biertje aan. Omdat
ik ook een tosti at en maar
een werkende arm had, moest
ik hetgeen naar mijn mond
moest telkens doorgeven naar
mijn linkerhand. Jongleren
voor één-ellebogigen.
Het werd droger. Wim was
naast me komen zitten. Ik
heb hem de situatie
uitgelegd. Nog altijd was er
geen nieuwe datum. Overleg
met Eelko (in Zeeland), Cees
en Robin leidde er
uiteindelijk toe dat we op
dag acht zouden spelen.
Poeh! Dat zou me genoeg tijd
geven om te herstellen.
Op weg naar huis brak de zon
definitief door. De mixteams
hebben die dag verbrande
koppen opgelopen...
